جوشکاری آلومینیوم با فولاد تفاوتهای مهمی دارد: لایه اکسید سطحی با نقطه ذوب بسیار بالا، رسانایی حرارتی زیاد و انبساط حرارتی بیشتر. با روش و مواد مناسب، اتصالهای باکیفیت کاملاً امکانپذیر است.
چالشهای اصلی
- لایه اکسید: اکسید آلومینیوم در دمایی بسیار بالاتر از خود فلز ذوب میشود و باید پیش از جوشکاری و در حین آن حذف شود.
- رسانایی حرارتی بالا: گرما سریع پخش میشود و به توان بیشتر و سرعت مناسب نیاز است.
- تخلخل: هیدروژن حاصل از رطوبت و آلودگی باعث حفره در جوش میشود؛ تمیزی سطح و سیم جوش ضروری است.
روشهای رایج
TIG (جوش آرگون با الکترود تنگستن): با جریان متناوب (AC) که لایه اکسید را میشکند؛ کیفیت بالا برای قطعات نازک و دقیق.
MIG: سرعت بیشتر برای قطعات ضخیمتر و تولید انبوه.
انتخاب سیم جوش
دو سیم جوش رایج 4043 (آلومینیوم–سیلیسیم؛ سیالیت خوب و حساسیت کمتر به ترک) و 5356 (آلومینیوم–منیزیم؛ استحکام بیشتر و رنگ بهتر پس از آنودایز) هستند. انتخاب به فلز پایه و شرایط کاری بستگی دارد.
جوشکاری قطعات ریختگی
قطعات دایکست به دلیل گاز حبسشده معمولاً جوشپذیری ضعیفی دارند، اما قطعات ریختگی ثقلی و کمفشار از آلیاژهایی مانند A356 قابل جوشکاری و تعمیرند. آلیاژهای سری 7xxx مانند 7075 جوشپذیری ذوبی ضعیفی دارند.